| Jirattikarn's profileอาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป.....หัวใจก็เลยเหงาเหงาOctober 17 เธอเองจะได้ยินอะไรในใจฉันไหม????เฮ้ออออ!!!!!!
บอกไม่ถูก
ช่วงนี้ว่างมาก
เลยนั่งหมกอยู่แต่กับไดอารี่เก่าๆ
จมอยู่กับอดีต อ่านไปหัวเราะไป น้ำตาซึมไป งอลไป ค้อนไป ใจสั่นไป -"-
ตั้งแต่ปี 46 ตอนนี้ 52 แล้วตลกดีเหมือนกัน
ใครมันจะบ้าเหมือนกุอีกบ้างปะเนี่ยะ
เจ็บอก น้ำตาไหลโดยไม่มีสาเหตุ Y__Y
ไม่จริงๆสาเหตุอะมี ปีหน้าแล้วดิ
เฮ้อออ ทำไง ........ทำใจ
แค่ที่เป็นอยู่ก็มากพอแล้ว
ควรจะพอใจ ไม่ใช่แบบนี้
เฮ้อออออออ!!!!!!!
แต่บางครั้งคนที่ได้แต่วิ่งตาม
และอยู่ข้างหลังตลอดเวลา มันก็ต้องมีเหนื่อยแล้วท้อกันบ้างแหละเนอะ
..........ฉันรอได้ไหม..............
ไม่ได้อ้วน อย่ารอเลย
อยู่กับโลกความจริงดีกว่าน่ะ
อย่าหลอกตัวเองเลย Y___Y
ความจริงมันไม่ใช่ไง October 15 หนังรักแห่งปีจริงๆ ^^"วันนี้ไปดู รถไฟฟ้ามาหานะเธอ มา ชอบมากกกกกก
นั่งฮัมเพลง โปรดส่งใครมารักชั้นทีอยู่เป็นวรรคเป็นเวน
ช่วงนี้ชอบอยู่กับความฝัน ไปเรื่อยๆ
ไหมบอกอยู่ต่อไปอะดีแล้ว เพราะความจริงมันโหดร้าย ฮ่าฮ่า (แอบจริง)
ชอบประโยคนี้มากกก
"ตอนแรกว่าจะไม่คิด แต่มันฝืนไม่ได้จริงๆ"
(ยังกะพี่เคนมากระซิบอยู่ข้างๆหูนะแหละ)
ปล. เขียนไว้ในสมุดไดอารี่ของเมื่อวานว่าหายไปแล้ว แต่ไหงวันนี้กลับมาอีกแล้วล่ะ เฮ้อออออ
ไปไหนไม่พ้นจริงๆกุ........ทำใจ September 12 กันยายน เดือนแห่งความวุ่นวายเริ่มต้นเดือนด้วยยายยังนอนดูอาการอยู่โรงบาลด้วยโรคนิ่วในถุงน้ำดี
คนนอนเฝ้าก็อิ่มหมีพลีมัน กับอาหารและความสะบายที่ไม่มีใครเข้ามาวุ่นวาย
นอกจากพยาบาลจะเข้ามาเช็คไข้และวัดความดันให้ยายทุกๆชั่วโมง
ในใจก็วนเวียนแต่นึกว่าเมื่อไหร่หนอ หมอจะเข้ามาดูอาการ(หลานยาย)ซักที ก๊ากกก
ผลออกมาว่า ให้ยายไปพักฟื้นที่บ้านก่อนซักเดือนครึ่งรอให้หายอักเสบ ค่อยเข้ามาผ่า
แต่ความจริงแล้ว หมอคงจะเบื่อหน้า หลานยายมากกว่า เฮ้อออ
การเรียนแพทย์ ทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้จริงเหรอ???
แล้วพี่ชายอีไซน์ ก็พิสูจน์ให้เราเห็นมากับตา O_o
ขอยกมือทั้งขวาและซ้ายขึ้นพร้อมกัน ว่ากุขอสมัครเป็นพี่สะใภ้เมิงเถอะไซน์ ก๊ากกกก
050909 ปีนี้ตรงกับวันเสาร์พอดี
มันควรจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุด
แต่ความจริงบุญก็ไม่ได้ทำ ต้องไปจัดงาน HRD แทน
วุ่นวายกันไปตั้งแต่เช้าตรู่ จนงานเลิกก็เหนื่อยตัวจนไม่มีแรงจะพูดกับบุพการี
เป็นค่ำแรกในรอบ 22 ปีที่เกิดมาแล้วไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาญาติพี่น้อง Y_Y
จบมันไปง่ายๆในค่ำคืนวันเกิด กับการนอนหลับ ไปทั้งๆใส่ชุดนักศึกษา
ตื่นเช้ามาก็รีบปั่นงาน ปั่นๆมันไป หน้าไม่ล้าง ฟันไม่แปรง กางตำรา ขีดๆเขียนๆ
กว่าจะเสร็จฟ้าก็เปลี่ยนสีไปแล้วอีกวัน เฮ้อออออ
ห่างจากโรงบาลมาได้ไม่ถึงอาทิตย์ แม่มีเหตุต้องเข้าERอีกแล้ว
คืนนั้นยังไม่ได้นอน แค่ล้มตัวลงบนเตียง ตอนตีสาม พ่อเข้ามาสะกิด
เปลี่ยนชุดด่วนๆ แม่ไม่ไหวแล้วจะไปโรงบาล (อ่าววว เอาอีกแล้วเหรอ??)
เถียงกันไปบนรถ จะไปเอกชนหรือมอ. ดี คำตอบมาจากปากผู้ป่วยเอง ชั้นจะไปมอ.ๆ ตกลงมอ.ก็มอ.
ใกล้บ้าน หมอเยอะ ที่สำคัญแม่เบิกได้ ตีสามอย่างนี้แล้วคนไม่เยอะ คงไม่ช้า บวกลบคูณหารกันไปบนรถ
หมอเดินเข้ามา เอ๊ะ!! ทำไมเราคุ้นหน้าหมอคนนี้จัง คำตอบยังไม่มี อาจเป็นเพราะหมอน่ารัก เราเลยคุ้นไปก่อน ><"
เรายืนอยู่ข้างเตียงแม่ หมอไม่เข้ามาดูอาการแม่ซักที พอเราเดินออกจากห้องไป หันมามอง อ่าวววววว
ไหง๋หมออยู่ข้างแม่ตลอด พอเราอยู่ข้างเตียงเมื่อไหร่ หมอมักมีเหตุจำเป็นต้องดูคนไข้คนอื่นทู้กที (เริ่มรู้สึกได้)
วันที่แม่หาย กลับมาเล่าให้ญาติๆฟัง ว่าหมอที่รักษาแม่ที่ ER น่ารักมาก ยังเด็กอยู่เลย แถมหล่อด้วย น่าจะจีบให้ลูกสาว
แต่ไม่รู้ทำไมเค้ากลัวอะไรลูกสาวเรานักหนา พอเจมาหมอไม่เข้ามาดูเลย พอมันเดินออกไป หมอก็เข้ามาตลอด
ว้ายย!!! ตอนแรกคิดว่ารู้สึกไปเอง แม่ก็แอบรู้สึกด้วยอีกคน ได้แต่แอบเซ็งหมออยู่ในใจ แม่บอกว่าสงสัยหมอกลัวคนอ้วน แป่วส์
พ่อหันมาให้กำลังใจ พ่อว่า หมอมันเขิล กรี๊ดดด หันไปค้อนพ่อควับใหญ่ๆว่าไม่จริง นี้ถ้าลูกสาวสวยจะไม่ว่าเล้ย ฮ่าฮ่า
แซวกันไปแซวกันมา ว่าชาตินี้ไม่รู้มันจะหาได้รึป่าวว นั่นนะเส้โนะ
พรุ่งนี้ต้องไปใส่เหล็กด้านล่างอีก กินไม่ได้ไปอีกสี่ห้าวัน เฮ้อ
ไม่อยากจะคิด พอกินได้ขึ้นมาเท่านั้นแหละ นน.พุ่งขึ้นมา 7-8 โลแล้ว ปล่อยตัวเว่อร์ๆว่ะ
วันอังคารนี้ก็สอบ Final วัสดุอีก เนื้อหาอยู่ตรงไหนยังไม่รู้เล้ยยย
แถมงานก็ท่วมท้นซะ กองๆมันไว้ พอมาดูอีกที เวนจะทันป่ะเนี่ยะ
วุ่นวายเรื่องฝึกงานไม่จบไม่สิ้น ดั๊นตอบตกลงเรามาทั้งสองที่ อีกที่หนึ่งก็อยากทำ อีกที่หนึ่งก็เกรงใจจัง เค้าดีกับเรา มีเรื่องให้คิดๆ ปวดหัวๆ
ศกุร์หน้าก็บายเนียร์ ไปไม่ไปค่อยว่ากันอีกที จ่ายไปแล้วห้าร้อย ชงชุดไรไม่ได้หา ถ้าวุ่นวายนักกับการไม่เป็นตัวเองก็คงบายเนียร์อยู่ในใจ
ปลายเดือนพระราชทานปริญญา เตรียมของขวัญ กินเลี้ยง เตรียมตังค์อีกมากมาย
ปลายเดือนกว่าเดดไลท์ส่งงาน พรีเซ้นงาน ตายกันไปแน่ๆ
ปลายเดือนกว่านั้นอีกทีก็สอบ Final แล้ว
เฮ้ออออ T________T บ่นๆแล้วก็บ่น คนอื่นก็เป็นเหมือนกัน(เข้าใจ)
แต่ทำไมของเรามันประดังเข้าในกันยายน เดือนแห่งความวุ่นวายจริงๆ
ปล. เพลงไม่ว่าเธอจะรักฉันหรือไม่ มันเป็นเรื่องที่เป็นไปได้จริงๆ หรือจะเป็นแค่เรื่องในอุดมคติที่เป็นแค่เพลงๆหนึ่งเท่านั้นว่ะ ???? February 27 สอบเสร็จแล้นนนสิ้นสุดกันที
ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน
สุดแสนจะเบื่อเล้ยย
ช่วงสอบแบบนี้
ประเทศไหนมั่งมั๊ย ที่เค้าไม่ต้องสอบกัน
จะย้ายไปอยู่ทันที
แต่เชื่อว่ายังมีทางเลือกที่ดีกว่า
.
.
.
พ่อว่าลูกลาออกซะเถอะ
ไม่ต้องเรียนมันแล้วหนังสือ Y_Y
แป่วส์
March 28 รู้ทั้งรู้...แถมรู้มานานแล้ว 555+กรี๊ดดดดดด
สามปีอัฟเปซทีนึง
ไม่ได้เข้เกียจโลย แต่เนตมันไม่เปนใจ
นานๆมาที แต่ก็มาตลอดนะเคอะ ^^"
เกรดเทอมนี้ออกมาส้วย สวย ชอบอย่างแรง
สมกับที่กรี๊ด พี่บอย ตรัยโลยยยยย
ดั๊นได้แมวมาตัวนึง แต่ยังดีที่ไม่ได้เลี้ยงหมาเหมือนเทอมที่แล้ว
ไม่เช่นน้านนนนน เกรดช้านนนนน ไม่ต้องพูดถึง
ปิดเทอมมานาน เกือบๆเดือน เมื่อวันจันทร์ก็เริ่มเรียนซัมเมอร์และ
หลังจากอาทิตย์ที่ผ่านมา สมศรีครบแก๊ง ทั้งพากันทำบุญ(ไม่น่าเชื่อ)
พากันกิน พากันเม้าส์ (สองอย่างนี่ ของหลักเลย) 555555+
นัดไปน้ำโตกกับเพื่อนในห้องมาโด้ย ถึงแม้จะไปกันไม่ครบ
แต่ขอบอกว่า เหนื่อยโคตร พากุขึ้นชั้นบนเฉย
ไอเราคิดว่าถึง(สวรรค์)ชั้น7 แล้ว แต่ป่าวเลยค่ะ มันแค่ชั้น 3
เลยตัดสินใจว่า งี้กุไม่ไหวแล้วน่ะ พอแค่นี้เถิด ขึ้นไปสูงๆก็ป่าวเล่นค่ะ ไปเฝ้ามัน
ตอนลงจากน้ำตกแทบจะกลิ้งลงมาเลยทีเดียว กลับมาปวดขาไป4 วัน
(แถมโดนพ่อด่าอีกว่าขึ้นไปก็ไม่ดูตัวเอง เท่วแล้วยังกลับมาบ่น)
ตอนนี้ก็งดออกแร่ดกันก่อน เพราะว่าตังค์หมด ><"
รอให้อีตั๊กกลับมาจากเมืองหลวงอีกรอบ ค่อยออกเที่ยวกันใหม่
ซื้อหนัง wonderful life มา แหม่ดูเอาตาฉ่ำหมดแล้ว
ร้องไห้เอาเจ็บอกหมด สงสารชินบีมากกกก
ความเข้าใจของเราว่าชินบีไม่ตาย แต่มีคนบอกว่าชินบีตาย
(ตกลงชั้นดูหนังยังไงกันเนี่ยะ เพิ่งจบไปสดๆร้อนๆด้วยนะ)
สงกรานต์ปีนี้ ไม่รู้ว่าจะได้ไปภูเก็ต หรือว่าอยู่บ้าน
ถ้าพ่อแม่ไปภูเก็ตเหมือนปีที่แล้ว เราก็แอบออกไปแร่ดได้
แต่ถ้าพ่อแม่ไม่ไปมีหวังสงกรานต์ปีนี้จิรัฐติกาล นอนอืดอยู่บ้านชัวร์ๆ
กลัวอะไรกันนักหนาเนี่ยะ กับระเบิดดดด ตู้มๆต้ามๆ ก็ค่อยวิ่งเอาโนะ
เทอมหน้าเรียนวิชาเอกครบทุกตัว
8 โมงเช้าทุกวัน T_T (ชีวิตหนอชีวิต)
กุอยากจะบร้า แถมไปกลับอีกน่ะ
(มีหวังไปบ่นให้พ่อฟังอาจถูกด่าซ้ำ และยุให้ลาออกมาอยู่บ้าน555+)
แม่เริ่มเจรจา ว่าแกจะทำอาจารย์ 3
แล้วแม่ก็จะยุ่งมากไม่ว่างจะมาแตะต้องงานใดๆในบ้าน
หน้าที่นี้แม่เลยยกความดีความชอบให้คุณลูกทำหมดเลย
ฮือออออ กุอยากจะเป็นหรอกน่ะ วัลลีลูกกตัญญูอะไรหน่ะ
กลัววัลลีได้ไม่นาน กุจะกลายเปน วีนทั้งวันแน่ๆโลยยยยย
ไม่เปนไรหนทางข้างหน้าอีกยาวไกล คงมีอะไรให้ระเบิดออกมาอีกเยอะแยะ 5555+
ว้าย ทำไมมันยาวจังหว่าๆ กะว่าจะมาอัฟแค่ 4 บรรทัดบน
แล้วที่ตามมาเค้าเรียกว่าอะไร พร่ามมากอีกตามเคยเลยกุ
ทำไมเดือนมีนาทู้กที มันต้องมีอะไรทู้กทีน้า ไม่เข้าใจโลย
ดีใจเหรอ (ก็ไม่) สงสารมากกกว่า(จริงๆจากใจ)
ยังไง๊ ยังไงก็ยังคงร้องเพลง "บอกฉัน" อยู่วันยังค่ำนะ อีอ้วนนน
ความรู้สึกที่มีให้ ยัง "เหมือนเดิม"
|
|
||||||
|
|
