| Jirattikarn's profileอาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
September 12 กันยายน เดือนแห่งความวุ่นวายเริ่มต้นเดือนด้วยยายยังนอนดูอาการอยู่โรงบาลด้วยโรคนิ่วในถุงน้ำดี
คนนอนเฝ้าก็อิ่มหมีพลีมัน กับอาหารและความสะบายที่ไม่มีใครเข้ามาวุ่นวาย
นอกจากพยาบาลจะเข้ามาเช็คไข้และวัดความดันให้ยายทุกๆชั่วโมง
ในใจก็วนเวียนแต่นึกว่าเมื่อไหร่หนอ หมอจะเข้ามาดูอาการ(หลานยาย)ซักที ก๊ากกก
ผลออกมาว่า ให้ยายไปพักฟื้นที่บ้านก่อนซักเดือนครึ่งรอให้หายอักเสบ ค่อยเข้ามาผ่า
แต่ความจริงแล้ว หมอคงจะเบื่อหน้า หลานยายมากกว่า เฮ้อออ
การเรียนแพทย์ ทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้จริงเหรอ???
แล้วพี่ชายอีไซน์ ก็พิสูจน์ให้เราเห็นมากับตา O_o
ขอยกมือทั้งขวาและซ้ายขึ้นพร้อมกัน ว่ากุขอสมัครเป็นพี่สะใภ้เมิงเถอะไซน์ ก๊ากกกก
050909 ปีนี้ตรงกับวันเสาร์พอดี
มันควรจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุด
แต่ความจริงบุญก็ไม่ได้ทำ ต้องไปจัดงาน HRD แทน
วุ่นวายกันไปตั้งแต่เช้าตรู่ จนงานเลิกก็เหนื่อยตัวจนไม่มีแรงจะพูดกับบุพการี
เป็นค่ำแรกในรอบ 22 ปีที่เกิดมาแล้วไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาญาติพี่น้อง Y_Y
จบมันไปง่ายๆในค่ำคืนวันเกิด กับการนอนหลับ ไปทั้งๆใส่ชุดนักศึกษา
ตื่นเช้ามาก็รีบปั่นงาน ปั่นๆมันไป หน้าไม่ล้าง ฟันไม่แปรง กางตำรา ขีดๆเขียนๆ
กว่าจะเสร็จฟ้าก็เปลี่ยนสีไปแล้วอีกวัน เฮ้อออออ
ห่างจากโรงบาลมาได้ไม่ถึงอาทิตย์ แม่มีเหตุต้องเข้าERอีกแล้ว
คืนนั้นยังไม่ได้นอน แค่ล้มตัวลงบนเตียง ตอนตีสาม พ่อเข้ามาสะกิด
เปลี่ยนชุดด่วนๆ แม่ไม่ไหวแล้วจะไปโรงบาล (อ่าววว เอาอีกแล้วเหรอ??)
เถียงกันไปบนรถ จะไปเอกชนหรือมอ. ดี คำตอบมาจากปากผู้ป่วยเอง ชั้นจะไปมอ.ๆ ตกลงมอ.ก็มอ.
ใกล้บ้าน หมอเยอะ ที่สำคัญแม่เบิกได้ ตีสามอย่างนี้แล้วคนไม่เยอะ คงไม่ช้า บวกลบคูณหารกันไปบนรถ
หมอเดินเข้ามา เอ๊ะ!! ทำไมเราคุ้นหน้าหมอคนนี้จัง คำตอบยังไม่มี อาจเป็นเพราะหมอน่ารัก เราเลยคุ้นไปก่อน ><"
เรายืนอยู่ข้างเตียงแม่ หมอไม่เข้ามาดูอาการแม่ซักที พอเราเดินออกจากห้องไป หันมามอง อ่าวววววว
ไหง๋หมออยู่ข้างแม่ตลอด พอเราอยู่ข้างเตียงเมื่อไหร่ หมอมักมีเหตุจำเป็นต้องดูคนไข้คนอื่นทู้กที (เริ่มรู้สึกได้)
วันที่แม่หาย กลับมาเล่าให้ญาติๆฟัง ว่าหมอที่รักษาแม่ที่ ER น่ารักมาก ยังเด็กอยู่เลย แถมหล่อด้วย น่าจะจีบให้ลูกสาว
แต่ไม่รู้ทำไมเค้ากลัวอะไรลูกสาวเรานักหนา พอเจมาหมอไม่เข้ามาดูเลย พอมันเดินออกไป หมอก็เข้ามาตลอด
ว้ายย!!! ตอนแรกคิดว่ารู้สึกไปเอง แม่ก็แอบรู้สึกด้วยอีกคน ได้แต่แอบเซ็งหมออยู่ในใจ แม่บอกว่าสงสัยหมอกลัวคนอ้วน แป่วส์
พ่อหันมาให้กำลังใจ พ่อว่า หมอมันเขิล กรี๊ดดด หันไปค้อนพ่อควับใหญ่ๆว่าไม่จริง นี้ถ้าลูกสาวสวยจะไม่ว่าเล้ย ฮ่าฮ่า
แซวกันไปแซวกันมา ว่าชาตินี้ไม่รู้มันจะหาได้รึป่าวว นั่นนะเส้โนะ
พรุ่งนี้ต้องไปใส่เหล็กด้านล่างอีก กินไม่ได้ไปอีกสี่ห้าวัน เฮ้อ
ไม่อยากจะคิด พอกินได้ขึ้นมาเท่านั้นแหละ นน.พุ่งขึ้นมา 7-8 โลแล้ว ปล่อยตัวเว่อร์ๆว่ะ
วันอังคารนี้ก็สอบ Final วัสดุอีก เนื้อหาอยู่ตรงไหนยังไม่รู้เล้ยยย
แถมงานก็ท่วมท้นซะ กองๆมันไว้ พอมาดูอีกที เวนจะทันป่ะเนี่ยะ
วุ่นวายเรื่องฝึกงานไม่จบไม่สิ้น ดั๊นตอบตกลงเรามาทั้งสองที่ อีกที่หนึ่งก็อยากทำ อีกที่หนึ่งก็เกรงใจจัง เค้าดีกับเรา มีเรื่องให้คิดๆ ปวดหัวๆ
ศกุร์หน้าก็บายเนียร์ ไปไม่ไปค่อยว่ากันอีกที จ่ายไปแล้วห้าร้อย ชงชุดไรไม่ได้หา ถ้าวุ่นวายนักกับการไม่เป็นตัวเองก็คงบายเนียร์อยู่ในใจ
ปลายเดือนพระราชทานปริญญา เตรียมของขวัญ กินเลี้ยง เตรียมตังค์อีกมากมาย
ปลายเดือนกว่าเดดไลท์ส่งงาน พรีเซ้นงาน ตายกันไปแน่ๆ
ปลายเดือนกว่านั้นอีกทีก็สอบ Final แล้ว
เฮ้ออออ T________T บ่นๆแล้วก็บ่น คนอื่นก็เป็นเหมือนกัน(เข้าใจ)
แต่ทำไมของเรามันประดังเข้าในกันยายน เดือนแห่งความวุ่นวายจริงๆ
ปล. เพลงไม่ว่าเธอจะรักฉันหรือไม่ มันเป็นเรื่องที่เป็นไปได้จริงๆ หรือจะเป็นแค่เรื่องในอุดมคติที่เป็นแค่เพลงๆหนึ่งเท่านั้นว่ะ ???? TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://bigwig5923.spaces.live.com/blog/cns!E0AF21AA5CC0BB6D!1183.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
